Sol

Eva Jensen kjenner eg best som barnebokforfattar. Hennar Alle i Alta kan, Tre høns på plenen og fire egg og Alt kan begynne med kvitt er heilt fantastisk lesnad. Og ser ein og på illustrasjonane til Gry Moursund - og det gjer ein jo - vert det tilsaman ei stor oppleving både for små og store. For ikkje lenge sidan kom eg og over eit dikt frå "vaksenforfattaren" Eva Jensen (frå Plukke stjerner med hendene, Samlaget 1997):




Framfor meg på bussen sat ein mann med gult hår.
Eg bøygde meg sakte fram og kyssa han i nakken. Det var
akkurat så godt som eg hadde trudd. Han lét avisa falle ned
i fanget.
Sjåfør! Få ho ut!
Eg lente meg like sakte tilbake og såg ut.
Eg meiner det var sol den dagen.

Å lese andre sine bloggar

Eg er ein stor beundrar av bloggen Bookhouse girls. Det var den første bokbloggen eg las. Eg fekk tips av ein lånar (takk, Astri!), og har lese bloggen jamnleg sidan eg oppdaga han. Siri skriv godt om bøkene ho har lese, og får meg svært ofte til å setje dei på eiga leseliste. Men sjølv om innlegget er godt skrive, er det slett ikkje alltid eg er samd med henne i begeistringa for ei bok. Men av og til fell smaken saman. No sist var det Audrey Niffeneggers Den tidsreisendes kvinne (Aschehoug 2006). Innlegget til Siri var det som fekk meg til å låne boka, og eg vart bergteken. Og sjølv eg, som nesten aldri kjøper bøker, er samd i at dette er ei eige-sjølv-bok. Ho står herved på ønskelista mi til jul.

Skrekkeleg lenge

Eg må gjere plass til eit dikt igjen, og tek fram eitt av Ingvar Moe, frå Barre litt, altså (Eide, 1989).



Perspektiv

Du ska skaffa deg frø
før moldjordo fryse
Du ska ulma og glø
mens endå du lyse
Du må handla litt fort,
for butikkane stengje
Me ska leva så kort
og vara daue så skrekkjele lengje

Du ska dansa kvar dans
mens tonane strøyme.
Og drikk uten stans
nå’ livet det fløyme
Men rot di kje bort
dei draumar du vrengje
Me ska leva så kort
og vara daue så skrekkjele lengje

Nå’ hu ber deg bli,
så skund deg å svara
D’e dårligt me ti’,
men la di då vara
tå finaste sort
dei ordo du slengje
Me ska leva så kort
og vara daue så skrekkjele lengje

Så kom an og lev,
for sjøl om du tøkje
at livet e strev,
så e der så møkje
du aldri får gjort
Og sorgjo, hu sprengje
Me ska leva så kort
og vara daue så skrekkjele lengje

Nestennedlegging

I førre veke var det like før eg la ned heile bloggen. Men no er eg glad for at eg ikkje gjorde det likevel. Og glad for fine tilbakemeldingar frå kollegaar og andre bloggarar. Og sidan den "gamle" skattkista mi nyleg blei etterlyst, er det på tide å vise henne fram her. Den gamle skattkista er ei liste. Eller rettare: Mange lister. Og det er lettare å oppdatere lister enn å oppdatere bloggar. Derfor vert nok den gamle skattkista oppdatert oftare enn den nye. Og sidan den gamle skattkista også er ein god arbeidsreiskap for meg sjølv, er det nok den som lever lengst.

Hyllelusking

Oppmuntra av kor vellukka det blei å velje bok ut frå omslag sist - Safrankjøkkenet var ei god bok som eg håper å kome tilbake til her i bloggen etter at lesesirkelen har teke henne for seg - tok eg med meg ei ny bok heim her forleden. Sette på plass bøker og kom over Katarina Danielssons Livet vinker (som en Kurt), utgjeven på Gyldendal i 2003. Det var forresten meir tittelen enn eigentleg omslaget som fenga, men det var vel ein kombinasjon. Og nok ein gong vart det blink. Dette er ikkje stor litteratur, men ho gjorde meg godt. Og eg var framleis i ei slik form at eg trengde ei bok som kunne gjere meg godt. Rygger de om eg skriv småkoseleg? Håper ikkje det, for det er godt meint. Lett og fint når du treng litt lett og fint. Men ikkje lettvint, altså. "En uhøytidelig og fin debut", skreiv Anne Cathrine Straume i NRK.

Tragisk komedie? Komisk tragedie?

Har ledd og kost meg gjennom Noe til besvær, og er svært nøgd. Las ho nokre dagar der eg var sliten og trøytt, så låtten vart rein medisin. Og utan biverknadar! Bortsett frå at eg jo vil ha meir Haddon. Så eg får ta eit grundigare søk. Eller lese noko anna fint.

Mark Haddon-kos

Eg har tidlegare i bloggen fortald litt om Mark Haddons Den merkelige hendelsen med hunden den gangen, som eg likte utruleg godt, og som var heilt annleis enn noko anna eg har lese. Måtte jo derfor fluksens finne ut om Haddon hadde skrive andre romanar som har kome ut på norsk. Og i mitt bibliotek fanst ei av i år: Noe til besvær. Denne var utlånt, så det tok litt tid før eg fekk henne, og eg har dessutan venta litt med å starte med henne, men no er eg i gang. Og eg kosar meg! Og boka fenger meg på ein heilt annan måte enn den førre. Eg vart riven med i forteljinga allereie på første side, og må gje dykk eit sitat for å vise kva eg falt for:

"Det begynte da George sto og prøvde en svart dress hos Alders uken før Bob Greens begravelse. [...] Han hadde tatt av seg buksene og var i ferd med å ta på seg dressbenklærne da han la merke til en liten oval flekk på hoften, den var mørkere enn huden omkring, og den flasset litt. Han kjente kvalmen stige og måtte tvinge tilbake litt oppkast som dukket opp i svelget.

Kreft. [...]

Han ville bli nødt til å ta livet av seg."

Frå Mark Haddon Noe til besvær, Pax 2007, s. 1-2

For meg vert dette både tragisk, komisk og interessant. Det handlar slett ikkje om sjølvmord heile tida, og synsvinkelen i boka skiftar mellom George, kona Jean, dottera Katie og sonen Jamie. Eg har ikkje kome så veldig langt enno (s. 134), men dette er ei bok som eg koser meg med og som eg vil anbefale til andre.